به مناسبت در گذشت آنکه حافظ را بزرگ داشت

 

 

 

 

"گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود

 

بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت"

 

 

هیچ ترجمانی خوش تر از آنچه تو بر شعر سرودی نیست

 

 

" لاله ای همیشه بهار " در این خاک سرشار " سر عشق " با " دستانت " به "نوا "نشاندی

 

تا تو که از " بیداد " زمان بر " آستان جانان " پناه آورده بودی در آن " لحظه ی دیدار "

 

" دود عود " خوشبویت مشام شیفتگان بیاراید.

 

"راستی آیا رفتی با باد"

 

"... برو

 

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

 

برو آنجا که ترا منتظرند

 

قاصدک!

 

در دل من همه کورند و کرند"

 

 

 

و می دانم که تاریخ بزرگان خود را

 

 می پرورد

 

...تاریخ

 

 بزرگان را

 

خود می پرورد.

 

 

اجر شمع

 

 

 

در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

 

تا نپیوستم به خاموشی نیاسودم چو شمع

 

 

دیدنم نادیدنی ، مد نگاهم  آه  بود

 

در شبستان جهان تا چشم بگشودم چو شمع

 

 

سوختم تا گرم شد هنگامه ی دلها ز من

 

بر جهان بخشودم و بر خود نبخشودم چو شمع

 

 

سوختم صد بار و از بی اعتباری ها نگشت

 

قطره ی آبی به چشم روزن از دودم چو شمع

 

 

پاس صحبت داشتن آسایش از من برده بود

 

زیر دامان خموشی رفتم ، آسودم چو شمع

 

 

این که گاهی می زدم بر آب و آتش خویش را

 

روشنی در کار مردم بود مقصودم چو شمع

 

 

مایه  ی اشک ندامت گشت و آه آتشین

 

هر چه از تن پروری بر جسم افزودم چو شمع

 

 

این زمان افسرده ام صائب ، و گرنه پیش از ین

 

می چکید آتش ز چشم گریه آلودم چو شمع

 

                             

 

 

 

این که پیرانه سرم صحبت یوسف بنواخت

 

 اجر صبریست که در کلبه ی احزان کردم

 

 

 

حافظ

 

 

 

 

 

 

 

 

                 علیرغم ...

                 گاه این فقط آب است که می تواند رفع تشنگی کند.

زیبایی آفرینش

 

 

 

 

 

 

 

 

 

زندگی چیست ؟

 

" دختر گلم ، به نظر من "

 

 

گذشت زمان و رسیدن به درک _ این که _ ،

 

جدی نگرفتن شادیها ،

 

در غمها غوطه ور نگشتن ،

 

تعادل مغز را به این واسطه های ناچیز بر هم نزدن ،

 

تا

 

رسیدن به جایگاهی که برای آن خلق گشته ایم.